Heb jij ooit op vakantie het gevoel gehad: ‘Waarom doen ze X of Y hier zo ontzettend onhandig of omslachtig?’ Een moment waarop je beseft dat de Nederlandse cultuur toch echt wel een stuk beter en efficiënter is?
Maar wat nou als je verhuisd bent naar dit andere land en eigenlijk geen andere keus hebt dan die andere cultuur over te nemen?
Laat ik het nog sterker vertellen: Wat als je überhaupt niet beseft dat er culturele verschillen zijn, tot je acties ineens keihard in je gezicht terugkomen?
Dat is mijn leven de afgelopen vijf jaar. Vanuit Nederland krijgen we zóveel mee van de VS. In films en series, in muziek, in het nieuws. We spreken (over het algemeen) goed Engels. Het is soms heel makkelijk om je te identificeren met Amerikanen, zelfs als we er nooit geweest zijn. Dat was ook mijn idee toen ik hier kwam wonen: Ze hebben wel gekke trekjes, het sociale vangnet mag een stuk beter en ze mogen wel wat meer van de wereld weten. Maar voor de rest begrijp ik die mensen hier helemaal. Tot ik om onverklaarbare redenen elke keer weer in de problemen kwam met vrienden en op mijn werk.
Amerikanen staan er in Nederland om bekend nep te zijn. Hun vriendelijkheid is nep, het enthousiasme is nep. In Nederland wordt eerlijkheid gezien als een groot goed. Dus als je zegt dat iemands shirt diegene niet goed staat, is dat heel normaal. Amerikaanse omgangsvormen zijn heel anders. Dit verschilt ook per regio, maar over het algemeen wordt enthousiasme aangemoedigd. Het is een vorm van beleefdheid: Als iemand ergens enthousiast is, bijvoorbeeld zijn of haar shirt, wordt verwacht dat je hierin meegaat. “If you have nothing nice to say, don’t say anything at all”, is ook een mooi gezegde dat hiermee hand in hand gaat.
Als Nederlander kan ik soms best direct zijn. Ik ben graag eerlijk als iemand me vraagt of bepaalde levenskeuzes een goed idee zijn, of als ze me om advies vragen met betrekking tot werk of relaties. Ze reageren er vriendelijk op en zeggen mijn eerlijkheid te waarderen. Tot ze me ineens minder om advies vragen… Nederlandse eerlijkheid wordt hier namelijk ook snel gezien als botheid. Wat ik zeg kan wel goed zijn, maar als het niet verpakt is in een verhaal dat zorgvuldig en zachter uitgesproken wordt, kan het voor Amerikanen soms als ontzettend hard en ondoordacht overkomen.
Binnen Amerikaanse bedrijven word je als werknemer binnengehaald als familie. Je kunt je baas aanspreken met de voornaam (wat in veel landen een no-go is), iedereen is vrolijk en als je je werk goed doet, overspoelt je baas je met complimenten. Dit zag ik ook gebeuren bij mijn eerste fulltime baan hier. Het voelde eigenlijk heel Nederlands: Iedereen kreeg de kans om zichzelf te zijn en ik kon echt zeggen wat er op mijn hart lag. Tot ik ineens in de problemen kwam met mijn baas, wanneer ik dat ook echt deed. We hadden het over social media-strategieën en ik had daar andere ideeën over dan hij. Mijn baas had nauwelijks ervaring met social media en ik had op dat moment al 100.000 volgers op meerdere platforms. Hier kwam het eerste scheurtje in onze relatie.
Het voelde allemaal zó vergelijkbaar met de werkcultuur in Nederland, dat ik niet eens doorhad dat ik iets verkeerd deed. Maar ik zag mijn baas als mijn gelijke. En dat is in de VS absoluut niet het geval. Hoe goed je ideeën ook zijn, je baas is je baas. En je baas heeft altijd gelijk. Alleen vertelt niemand je dat. Er wordt van je verwacht dat je dat weet, ook als je baas elke dag doet alsof hij of zij je beste vriend is.
Uiteindelijk ben ik ontslagen ‘omdat ze geld moesten besparen’, maar dit gebeurde wel nadat ik nog twee of drie van deze aanvaringen had. Ik weet nog steeds niet wat nu de echte reden was, maar ik heb er wel enorm veel van geleerd. De Amerikaanse werkcultuur is wel degelijk heel anders dan de Nederlandse.
Nadat ik ontslagen was, duurde het ontzettend lang tot ik weer nieuw werk had gevonden. Het was heel moeilijk om ergens binnen te komen. Lag het aan mijn CV? Was mijn sollicitatiebrief niet goed genoeg? Uiteindelijk vond ik als freelancer werk, via een vriend van me. Hij zag een Linkedin-post, waarin ik vertelde op zoek te zijn naar werk, stuurde het door naar een videoproductiebedrijf, en binnen een week kon ik voor dit bedrijf aan de slag. Ik moest wel heel veel geluk gehad hebben, want wie gaat er nou zomaar in zee met iemand die ze alleen via via kennen?
Maar dat is hier dus precies hoe het werkt.
Netwerken wordt hier gezien als een integraal onderdeel van je carrière. In Nederland gebeurt dit veel organischer: Je leert mensen kennen die in dezelfde sector werken en als het klikt, zou je diegene eventueel ergens kunnen aanraden. Hier is het veel intentioneler en transactioneler. Iemand benaderen puur om diegene aan je netwerk toe te voegen? Heel normaal hier. Zakenrelaties zijn hier zó belangrijk, dat niemand raar opkijkt als je mensen op zo’n transactionele basis aanspreekt. Een koffie drinken puur om gezellig te kletsen, gebeurt hier veel minder. Daar kwam ik ook snel achter…
Ik herinner me dat ik heel graag een kopje koffie met deze nieuwe opdrachtgever wilde drinken. Maar dat werd snel afgeslagen. Onnodig. We hadden elkaar online al ontmoet, dus het ‘netwerk’-gedeelte was al klaar. Tsja, ik wilde degene voor wie ik zou gaan werken graag echt beter leren kennen. Op een organische manier. Dat kan over verloop van tijd vanzelf gebeuren, maar het is niet de intentie van mensen als ze met elkaar werken hier.
Is alles dan ‘nep’ in de VS? Nee, het zijn gewoon andere omgangsvormen. Ik begrijp het heel goed dat je, na het lezen van dit verhaal, denkt: Wat ben ik blij dat ik daar niet woon. Of, als je hier al woont: Hoe ga ik dit in godsnaam doen? Het is ook een mindset. Zodra je deze ongeschreven regels leert herkennen, kun je er ook echt je voordeel mee doen. Ook met betrekking tot het bouwen van echte relaties. Zodra je beseft hoe je een Amerikaan wel of niet aan moet spreken, kan een relatie ook veel sterker worden. Want je begrijpt elkaar, wat vertrouwen schept.
Tot zover mijn les Amerikaanse cultuur! Zijn er nog vragen?
Wat leuk dat je nog steeds aan het lezen bent! Ik ben de afgelopen maand weer helemaal terug op zowel social media als YouTube. Ik kan nog niet volop sporten na mijn dubbele hernia, maar verder ben ik weer helemaal ‘up and running’. Op YouTube heb ik een video gedeeld over de kosten van mijn hernia-behandeling en legde ik onder andere uit hoe ik mijn Green Card gekregen heb (en waarom dit voor veel illegale migranten lastig is)
Ook was ik (per ongeluk) voor het eerst live op YouTube! De livestream was bedoeld als test, voor mezelf, tot ik in de chat ineens allemaal berichten binnen zag komen. Oeps. In de stream speelde ik Geoguessr, een spel waarbij je door Google Maps op een random plek gedropt wordt en je moet raden waar je bent. En dit wil ik vanaf deze maand elke week gaan doen! Ondertussen hebben we het over de VS, de cultuurverschillen en mijn leven. Dus habanero hier, zodat je niks mist van deze content!
Tot volgende maand,
Jeroen (of Jay, als je Amerikaans bent)
