Ik hoop dat 2026 voor jullie goed is begonnen, op welke manier dan ook.
Deze nieuwsbrief is persoonlijker dan normaal. De afgelopen anderhalve maand was voor mij iets anders dan anders. Misschien heb je het via Instagram of TikTok al meegekregen, maar ik ben een stuk stiller geweest. Niet alleen hier op Substack, maar ook op YouTube en andere kanalen. Dat was geen bewuste pauze en ook geen gebrek aan inspiratie. Het was vooral een kwestie van niet kunnen.
Ik zit met meerdere hernia’s in mijn onderrug. Inmiddels lig ik een dikke maand vooral op bed en op de bank. Ik kan niet langer dan vijf tot tien minuten lopen en lang zitten doet ook veel pijn. En als je niet kunt zitten, kun je niet filmen, niet editen en nauwelijks schrijven. Alles wat ik normaal maak, viel daardoor weg.
Ik heb dit keer dus weinig om over te praten. Geen reizen door de VS, geen nieuwe culturele openbaringen, geen bijzondere ontmoetingen. Bijna alles speelde zich af binnen vier muren. Alhoewel.. Eén ding heb ik de afgelopen tijd wel van binnen en van buiten meegemaakt: De Amerikaanse gezondheidszorg! Iets waar áltijd veel om te doen is en ik heb nu ervaring uit de eerste hand. Vandaag ging ik weer bij mijn specialist langs, dus laten we het hebben over hoe dat ging!
Mijn vader en mijn jongere zusje hebben in Nederland ook een hernia gehad. Van hen, en van veel van jullie, hoorde ik hoe lang het daar kan duren voordat je echt geholpen wordt. Maanden wachten op een MRI is geen uitzondering.
Mijn ervaring hier was anders. Het beeld in Nederland van de Amerikaanse gezondheidszorg is vaak dat het slecht en duur is. Maar: Ik kon binnen twee dagen terecht bij een specialist, zonder eerst langs een huisarts te moeten. Acht dagen later had ik een MRI. Door de feestdagen duurde het daarna nog zo’n tweeënhalve week voordat ik vandaag weer bij de arts zat en we vervolgstappen konden bespreken. Dat voelde lang, maar vergeleken met de verhalen uit Nederland ging het alsnog snel.
De zorg in de VS is dus van hoge kwaliteit, maar tegelijkertijd wel extreem duur. De grootste vertraging zit niet bij de artsen, maar bij de verzekeringsmaatschappijen. Zij bepalen uiteindelijk of een behandeling wel of niet wordt goedgekeurd, zelfs als een arts vindt dat die nodig is.
Wat er nu waarschijnlijk gaat gebeuren, is over twee weken een steroïde-injectie in mijn rug. Dat zou ook morgen meteen kunnen, als er geen verzekeringsmaatschappij tussen had gezeten die het moet goedkeuren. Als dat niet voldoende helpt (wat niemand verwacht), zou ik ook geopereerd kunnen worden. Maar om daarvoor in aanmerking te komen, moet ik eerst andere behandelingen doorlopen, vooral om aan de verzekeringsmaatschappij aan te tonen dat mijn klachten ernstig genoeg zijn. Ja, zo gaat dat hier dus.
En dat is dus ook allemaal vrij duur. De MRI kostte me, met verzekering, 750 dollar. Het eerste consult was 225 dollar, net als het gesprek van vandaag. Hoe duur de injectie wordt, weet ik nog niet. Het gezamenlijke eigen risico van mij en mijn vrouw is 4.000 dollar. Ja, gezamenlijk! Ondertussen betalen we $150 per persoon per maand. En dat is een heel goede verzekering hier.
Aan de andere kant: Terwijl ik dit schrijf, kreeg ik net een mail van de arts met aantekeningen van ons gesprek. Dat typeert ook de zorg hier. Doordat artsen beter betaald worden en wij meer betalen, nemen ze echt de tijd. Geen lopende band, maar maatwerk. Het systeem is hard en duur, maar ik voel me wel serieus genomen en goed geholpen.
Hopelijk slaat de behandeling straks aan en kan ik langzaam weer opbouwen. De afgelopen weken hebben me ook laten nadenken over 2026. Normaal vind ik goede voornemens heel dom, maar ja.. Ik had toch niks beters te doen.
2025 was een intens jaar. Ik werd ontslagen, begon voor mezelf en heb enorm veel geleerd. 2026 voelt als het jaar waarin dat ook echt moet gaan landen. Ik wil proactiever zijn, meer lezen en minder tijd verspillen aan eindeloos op mijn telefoon scrollen. De weken dat ik plat lag, maakten pijnlijk duidelijk hoeveel energie ik soms verspil aan dingen die weinig toevoegen.
Ik ben benieuwd hoe jullie hiernaar kijken. Hebben jullie goede voornemens voor 2026? Of vinden jullie het juist onzin, omdat de meeste mensen na een maand alweer terugvallen in het oude ritme?
Dankjewel voor het meelezen, voor de berichten en het geduld.
Hopelijk tot snel, met nieuwe verhalen en nieuwe video’s.
Gelukkig nieuwjaar.
Groeten,
Jeroen
