Wat ben ik blij met het Amerikaanse zorgsysteem. Zo, dat is eruit. Ik had nooit verwacht dat ik die woorden ooit zou gebruiken in 1 zin, maar de snelheid waarmee ik van mijn dubbele hernia af geholpen ben is geweldig. Dat zeg ik trouwens wel als geprivilegieerd persoon: Mijn vrouw en ik hebben, door haar werkgever, een goede zorgverzekering waarmee onze kosten (relatief) laag blijven. Dat wil trouwens niet zeggen dat het systeem in dit land goed in elkaar zit: Meer dan 27 miljoen Amerikanen hebben helemaal geen verzekering, vaak omdat ze die niet kunnen betalen, waardoor hun zorgkosten met gemak in de tienduizenden dollars kunnen lopen. Ik praatte over mijn ervaringen in mijn laatste Youtube-video.
De situatie in de VS
Ondertussen is er in de VS natuurlijk ontzettend veel aan de hand. Onze oranje President zit een jaar in het Witte Huis en er heerst ontzettend veel onzekerheid. Ik zie hier bijna dagelijks ICE-protesten, klein en groot. Journalisten worden om helemaal niks opgepakt, om vervolgens ook meteen weer vrijgelaten te worden omdat ze om helemaal niks opgepakt werden. Op social media gaat bijna alles over de slechte staat waarin de VS verkeert, zowel door Amerikaanse als Nederlandse creators (dit zegt ook veel over mijn feed). En ik probeer daar zelf als Nederlandse creator in de VS mijn weg in te vinden. Ik ben dit hele project begonnen omdat ik wilde laten zien hoe ons leven eruitziet. De goede en de slechte momenten. Ons eigen leven, dat is de kern.
Het is tegenwoordig een dunne lijn tussen het laten zien van mijn leven, en het gevoel dat ik iets aan het ‘verheerlijken’ of ‘promoten’ ben. Al helemaal voor mensen die hier niet wonen en mijn leven in de VS alleen maar meekrijgen in snippets van 2 minuten. Om ons heen worden we gebombardeerd met alles dat er mis is met de VS. Het nieuws heeft dit land nooit heel goed gedaan (en vaak terecht), maar dat is nu wel van 1 naar 100 geknald.
Mijn dagelijkse leven
En toch vind ik het fijn om te laten zien hoe het gewone leven hier is. Ik herinner me een creator die een aantal jaren geleden, in het Engels, video’s maakte over zijn leven in Sint Petersburg. Ik vond het zo interessant om te zien hoe het gewone leven is voor de mensen daar. Maar toen viel Rusland Oekraïne binnen en veranderde mijn gevoel bij die video’s. Ineens waren de video’s waarin hij liet zien wat ze die avond aten, niet meer zo interessant. Hoe kun je nou doen alsof het gewone leven doorgaat, terwijl een paar duizend kilometer verderop mensen dood gebombardeerd worden? Door jouw leider? Moet je je niet uitspreken?
Aan de ene kant was ik boos. Aan de andere kant begreep ik hem ook. Het dagelijks leven ging gewoon door. Hij kwam elke avond nog met vrienden bij elkaar, om lekker Russisch eten te maken. De straten in Sint Petersburg zagen er nog steeds hetzelfde uit, iets dat ik een paar maanden eerder geweldig vond om te zien.
Er zijn nu vast ook veel mensen die verontwaardigd naar mijn video’s kijken. En ik kan het niemand kwalijk nemen. Er gaat ontzettend veel mis in dit land. Dingen die mij enorm boos maken. En bang, want ik ben een immigrant, hier wonend bij de gratie van een overheid die de laatste tijd vaak z’n boekje te buiten gaat. Ik heb een verlopen Green Card en wacht al bijna een jaar op een nieuw pasje. Tot die tijd is het enige bewijs van mijn legale verblijf hier, een document waarin staat dat mijn Green Card met 48 maanden verlengd is. Een papiertje dat meer verfrommelt, elke keer dat ik het bij me draag.
En tegelijkertijd merken mijn vrouw en ik persoonlijk weinig van alle problemen. We halen ons eten in de supermarkt, we spreken met vrienden af voor een biertje of een potje pickleball, we genieten van de prachtige zonsondergangen over de bergen. Beide dingen kunnen tegelijkertijd waar zijn. Als je mijn content heel goed in de gaten houdt, kun je echt wel zien dat ik me graag wil uitspreken. Maar, zoals ik een aantal maanden geleden in een andere nieuwsbrief uitlegde: Ik ben ook voorzichtig met mijn woorden.
In deze wereld die steeds minder van nuances houdt, is het soms moeilijk dit over te brengen in mijn verhalen. Ik weet ook helemaal niet of ik het moet proberen. Maar ik trek het me wel aan als iemand me beschuldigt van het verheerlijken van dit land, of het wegkijken van alle drama die zich meer dan 1000 kilometer verderop afspeelt. Ergens geef ik ze namelijk groot gelijk in hun boosheid. En het is ook echt niet zeker dat dit zo ver bij ons vandaan blijft.
De Russische creator is al een aantal jaren stil. Nadat hij protesten begon te livestreamen tegen zijn leider. Ik geloof niet dat social media hier op diezelfde manier gecensureerd zal worden, of dat ik zelf echt gevaar loop door het schrijven van dit soort blogs. Maar ik vind het wel stom van mezelf, dat ik destijds zo boos op hem was. En ik mis zijn video’s over het dagelijkse leven.
Als je vragen hebt over dingen die je in het nieuws hebt gelezen, over mijn leven hier, of over heel iets anders: Schroom niet om hieronder te reageren.
Tot volgende maand,
Jeroen/Jay
